Knuffelen en schreeuwen

Hoe God vaders schept naar zijn beeld

 

“Michaël, wakker worden man! Naar de bal kijken, niet naar de vogels!” Het is zaterdagmorgen, een uurtje of negen. Ik sta langs de lijn bij mijn oudste zoon Michaël. De druk zit er al de hele week op, een cruciale wedstrijd tegen de nummer twee. Alsof het de Champions League finale is, zó heeft hij hier naartoe geleefd!

 

In werkelijkheid staan we op een druilige zaterdagochtend langs de lijn in Heerde bij een wedstrijd in de kelderklasse van de E-pupillen. Niet echt Champions League-waardig. Geen duizenden
supporters, maar een handjevol moeders en een enkele vader die ‘onze jongens’ aanmoedigen. Ik ben er niet minder fanatiek om. Sterker nog, ik zit er bovenop. Aansporen, aanmoedigen. Alsof mijn
vaderlijke geschreeuw hem letterlijk helpt om beter te voetballen.

 

Dichtbij

“Hallo, met de juf van Michaël. Ik dacht, ik bel u even, want Michaël is wel heel druk en onrustig deze week.” – “Nou juf, de kampioenswedstrijd in de kelderklasse van de E-pupillen staat zaterdag op het programma.” Michaël was de hele week, bewust en onbewust, al met de wedstrijd bezig. Dit soort spannende dingen maken hem erg onrustig. Hij gaat twijfelen aan alles. Zijn gedrag wordt er dan ook niet prettiger op. De penibele situaties die daardoor in de klas ontstaan, maken hem niet bepaald populair. Niet bij de juf en ook niet bij zijn klasgenoten. Als ik dan als vader ook nog boos op hem wordt, werkt dat averechts. Ik heb de afgelopen jaren geleerd dat ik hem juist verder help met het tegenovergestelde. Michaël heeft op zo’n moment behoefte aan bevestiging. Weten dat hij uniek en geliefd is. Dat ik onvoorwaardelijk van hem houd, of hij nu scoort of niet, of hij nu kampioen wordt of niet. Kortom, het is een week waarin ik, als vader, Michaël
heel dichtbij haal.

 

Dynamiek

Maar op het moment suprême sta ik te schreeuwen langs de lijn. Hem aan te moedigen en aan te sporen alles te geven. In zo’n week herken ik twee rollen van vaderschap. Aan de ene kant bevestigend: ‘Ik hou onvoorwaardelijk van je en ben trots op je.’ Aan de andere kant aanmoedigend: ’Doorzetten! Ga ervoor! Ik weet dat je het kan, laat het zien!’ Het is een dynamiek die ik in mijn hele vaderschap herken. Bij Michaël, bij onze andere zoon Joshua en bij onze pleegkinderen. Die dynamiek zie ik ook bij het Vaderhart van God. Soms mogen we zijn als een kind bij de Vader op
schoot. Hij houdt onvoorwaardelijk van jou en mij en haalt ons dichtbij. Aan de andere kant moedigt Hij ons aan om vrucht te dragen en door zijn Geest steeds meer mens te worden, mens zoals de Vader het bedoeld heeft.

 

Liefde toelaten

Zowel op het gebied van acceptatie als van aanmoediging is veel gebrokenheid, waarvoor herstel nodig is. Bijvoorbeeld wanneer kinderen zich niet geliefd weten. Denk alleen maar aan de verschrikkelijke gevolgen van pestgedrag, het missen van een veilig thuis, of jongeren die geleerd hebben om iets te moeten doen om geaccepteerd te worden. In ons gezin bieden we kinderen die (tijdelijk) niet thuis kunnen wonen een plek. Het gegeven dat er iemand is die onvoorwaardelijk van ze houdt, is vaak helemaal nieuw voor hen. Soms zie ik dat ze letterlijk moeite hebben om onze liefde toe te laten. Datzelfde geldt voor veel jongeren die wij bij Youth for Christ tegenkomen in het lokaal missionaire jongerenwerk. Zo vaak horen ze ‘voor wat hoort wat’ en leren ze dat dat alleen presteren leidt tot acceptatie. Presteer je niet, dan sta je meteen langs de zijlijn.

 

Bij het kruis

Voor dat herstelwerk wil God ons inzetten, jou en mij, op de plek waar we zijn. Door als een vader zijn, zoals Hij voor ons de Vader is. Juist voor deze jongeren. Door geduldig te zijn en te laten zien dat je onvoorwaardelijk van ze houdt en ze te accepteren zoals ze zijn. Maar ook door hen aan te moedigen te worden zoals God hen heeft bedoeld. Moet je nagaan! Als de bevestiging van een aardse vader al zoveel doet, hoeveel te meer zullen ze dan niet versteld staan van de boodschap dat er een hemelse Vader is die zelfs zijn eigen Zoon ‘aanmoedigde’ om Zijn leven te geven voor hen! Daar bij het kruis begint het herstelwerk om mens te worden zoals de Vader het bedoeld heeft. En reken maar dat Hij vol vuur en enthousiasme staat te schreeuwen om je daarbij aan te moedigen. Ook al is het een druilerige zaterdagochtend. By the way, de wedstrijd van Michaël werd gewonnen, maar de week daarop verloren ze. Daardoor werden beide ploegen kampioen. Het feest was er niet minder
groot om.

 

Gert Knijnenberg is vader van 2 kinderen en 1 pleegkind. Hij is teammanager Training & Toerusting bij Youth for Christ.

 

Lees meer over vaderschap in magazine Open voor Vaders. Dit magazine kun je gratis downloaden of aanvragen in de Youth for Christ webshop.

 

Bestel magazine in webshop